De subgenres van deze en volgende maand:

• Speedmerengue: merengue op een hoger toerental, ligt in de lijn van de ‘laten we onze pik eens breken’-dansstijlen als kuduro en soca. Bitches en pimps, maar dan met een dikke pikante latinosaus. We hebben hiervoor nog geen dansinstructievideo gevonden. Maluca blijkt zowat de koploper te zijn in het genre. Niet te verwonderen is Diplo als producer ook van de partij, Buraka Som Sistema is ook nooit ver weg. Er is een mixje na de klik.

• Scouse House:  beter bekend als ‘Donk’, of dachten jullie dat die aardslelijke gabber-eilandjes-haarsnits eindelijk uitgegroeid waren? Worden wij gewoon zenuwachtig van. Scouse house? Put a donk on it!

• Hommerock: Alles wat Opper Queen of the Stoneage Josh Homme aanraakt, wordt goud. Nadat hij de Arctic Monkeys getemd heeft, tourt hij nu met z’n maatjes Dave Grohl (Nivana/Foo Fighters) en  John Paul Jones (Led Zeppelin). Onder de naam Them Crooked Vultures hebben ze een vette (natuurlijk met duidelijke Queens-stempel) bluesstonerockplaat gemaakt.  Het volledige concert dat ze in Keulen speelden beluister je hier.
Hij stuurt ook zijn zonen uit: Sweethead, de band van Queens gitarist Troy Van Leeuwen is mee op tour. Wie houdt niet van een lekkere rockchic met ballen, Beth Ditto – 70kg? Wij zijn al verliefd, u?

• Jan met de pet pop: laat ons dit genre maar gewoon aaibaar noemen. Afkomstig uit Nederland, en tegen alle Nederlandse tradities in, veel te down to earth. Een roodharig meisje met een even rode huid, een leraar muziek met zijn leeringen, een hip-hopper met trompetje… Ideaal alternatief voor de kerstcd’s op het familiefeest.

Rock is all about image. En met dat coole imago van rockmuzikanten laten merken zich graag associëren. ‘In een absolut world you’re with the band’ luidt de baseline van de huidige campagne van Absolut wodka. De band in kwestie is het Australische Wolfmother. In de mini docu volgt Danny Clinch, een naar het schijnt bekende fotograaf, de band. En terwijl hij toch de foto’s voor de campagne schiet, kan hij meteen toch ook de regie van de docu voor zijn rekening nemen. Klik klak klaar, daar heb je een volledige campagne. Het lederen flesomhulsel is deel van de campagne en moet het stoere imago van Absolut op packagingniveau ondersteunen.

Of de heren van Wolfmother mij ook zin doen krijgen in enkele glaasjes wodka, laat ik weten eind januari na hun optreden in het Koninklijk Circus in Brussel.
In een absolut world waren de tickets wel goedkoper, maar bon, ze hebben toch een stevige live-reputatie en enkele heel lekkere nummertjes.

Een imago is natuurlijk iets vergankelijk. Hoe sla je The Clash-gewijs zoiets in 1 klap aan diggelen? Piece of cake met de Hello Kitty Fender Stratocaster.

In de categorie ‘verdorie, dat wij daar zelf niet opgekomen zijn’, (waar ook Garbage of NYC in thuishoort) de website:

Wants for sale

Op de site kan je bieden op schilderijen. Met het geld van het schilderij kopen de makers Christine en Justin dan hetgeen op het schilderij stond. Op hun Flickr photostream kan je zien welke leuke zaken ze zoal gekocht hebben. Kunst met een knipoog dus.
De verkoop doet het goed (de teller staat op ongeveer 50 schilderijen), maar er staan nog enkele werken in het uitstalraam. Wie koopt de laatste in rij?

2 leuke filmpjes op speed: watch it! Again!

Beste Sam,

Donderdag was het weer Museumnacht in Gent. Jaarlijkse gewoonte om ’s avonds door de regen met schetsboek naar enkele Gentse musea te trekken. Na een veel te druk Museum Voor Schone Kunsten, toch nog enigszins op het gemak een werk van Legér en Spilliaert kunnen schetsen.  Na een nog drukker en oninspirerend SMAK terug door de regen naar huis. Geen poëzie te vinden in het SMAK, zoals jij het zegt. Geen schoonheid te vinden in het SMAK, zou ik ervan maken. Later die avond moest ik voor mezelf toegeven dat, ondanks ik graag overweldigd word door iets verrassends of verfrissends, ik toch steeds teruggrijp naar de moderne kunstenaars. Wellicht omdat ik daar toch steeds nieuwe zaken in vind.

Vandaag zag ik een 9 minuten durend fragment van de ondertussen bekroonde Canvas-documentaire met jou in de hoofdrol. Het eerste dat me overviel was herkenning, het tweede jaloezie. Herkenning door de zaken die je zegt, die frustratie wetende dat je nooit even goed zal worden als zeg maar een Rembrandt. Jaloezie om de manier waarop je deze frustratie omzet in een drive. Het is goed om te zien dat sommige mensen nog een echte passie hebben. Eindelijk een schilder die weet waarom hij schildert: passie en de drang en de drive om steeds beter te worden. Ik heb de indruk dat veel mensen vandaag schilderen, omdat ze gewoon met hun pensioen teveel tijd hebben.
Ikzelf heb een enorme adoratie voor Picasso, dat zorgt voor de frustratie dat je nooit zo goed zult worden als Picasso. De laatste 6 jaar had ik te kampen met wat ik zelf het ‘Picasso-complex’ noem. Ik vroeg, en vraag me nog steeds, op regelmatige basis af wat Picasso in een bepaalde situatie zou doen, of hoe Picasso een bepaald probleem zou aanpakken. Het gevolg: ik schilder niet meer. Soms word ik toch nog verleid het nog eens te testen, om dan keihard weer tegen de muur te lopen. De lat ligt te hoog en werkt beklemmend. Ik denk dat ik eerst zal moeten leren tekenen. Hoe zou jij dit complex aanpakken?

Dat kunst veel opoffering vraagt is zeker, maar dat het geen compromissen kent, daar ben ik niet van overtuigd. Er speelt ook nog het aspect talent, maar ik ga me niet uitspreken over mijn eigen talent en nog minder over het talent van andere mensen. Dit is volgens mij iets subjectiefs. Een kunstenaar kan je volgens mij enkel beoordelen op de kwaliteit van de kwantiteit m.a.w. heeft hij of zij een hoge kwaliteit geleverd op voldoende werken. Beschouw jij jezelf een kunstenaar?
Ik ben nog lang niet overtuigd van mezelf. Vandaar dat ik mezelf ook niet als kunstenaar beschouw. De weg is nog lang. In ieder geval heb ik door jouw bevlogenheid ook weer zin gekregen om te schilderen, fail and fail harder (geen idee wie dit zei).

Ik hoop je werken binnenkort eens echt te zien (dus niet op beeldscherm) en daaruit weer creatieve moed te putten.
Veel plezier met het bereiken van je creatieve droom.

De 2 borden hieronder staan recht tegenover elkaar in de hoofdstraat van Siem Reap in Cambodja. Het valt te betwijfelen of de reclamejongens van het eerste bord verantwoordelijk zijn voor het tweede.

Cambodja is na de verwoestende doortocht van Pol Pot en zijn Rode Khmer letterlijk van nul moeten herbeginnen. Het dragen van een bril of van nette (burger)kleding, in het bezit zijn van een boek, kennis van een vreemde taal… het waren allemaal voldoende redenen voor executie. Hun communistische ‘back to basics’-gedachte kostte zo het leven aan bijna 3 miljoen mensen. Dit is slechts 30 jaar geleden. Het land heeft nog een lange weg af te leggen op sociaal en economisch vlak. De niet te onderschatten Westerse invloeden door het toenemende toerisme en buitenlandse hulp zorgen zo voor een vaak tegenstrijdig beeld met het dagelijkse leven van de gemiddelde Cambodjaan.

In mijn lijstje met favoriete witty speakers is er een naam bijgekomen, namelijk die van Rory Sutherland. De man is vice president van Ogilvy, niet te verwarren dus met de Australische wielrenner. Maar buiten het feit dat ze dezelfde naam hebben, zijn er geen gelijkenissen. Alhoewel, de Ogilvy topman lijkt net als zijn naamgenoot doping gebruikt te hebben in onderstaande TED lecture.

Zijn hoofdboodschap: waarde is subjectief.
Een voorbeeld: terwijl de meeste sterrenrestaurants als El Bulli of The Fat Duck een deftig menu serveren voor een 400-tal euro’s, doet Tim Ho Wan beter. Het dim sum restaurant haalt in de laatste versie van de Michelin restaurantgids 1 ster, maar serveert maaltijden tussen $1.42 en $5.40. Geen wonder dat er elke middag een lange rij staat aan te schuiven om 1 van de 20 plaatsen te pakken te krijgen.
Mensen die zich in de buurt van Hong Kong bevinden, mogen mij altijd een doggybag meebrengen.

November, de maand waarin de bladeren vallen, we met de fiets door een koude regenbui moeten, de meisjes hun korte rokjes opbergen en de jongens het haar onder hun neus laten staan.

Althans dat is wat Movember ons aan wil praten. Via een ode aan de snor wil deze organisatie geld inzamelen voor het harde leven van de man. O.a. prostaatkanker en depressies zijn zijn deel. Met een knap gedesignde website en een interessante approach lijkt dit een mooi initiatief.

Daarnaast organiseert Wieden & Kennedy deze maand een snorrencompetitie op hun bureau. En zoals het elk deftig communicatiebureau betaamt, horen daar natuurlijk een huisstijl en posters bij.

November is natuurlijk ook de maand waarin we naar melancholische liederen luisteren. Van Eric Clapton bijvoorbeeld, en dat is waar de titel van dit artikel naar verwijst. De man zelf blijkt er trouwens ook iets van te kunnen.

Mijn eigen ’stache’ blijkt echter, ondanks alle goede bedoelingen, tegenstrijdige reacties op te wekken. Gelukkig komt december eraan, de maand waarin de mannen met baard baas zijn.